Instytucja pracy tymczasowej wywodzi się z USA.

Genezą tej formy organizacji pracy była potrzeba przedsiębiorstw do zastąpienia pracowników etatowych podczas ich nieobecności. W sytuacji, gdy uciążliwe było zastąpienie nieobecnego pracownika przez innych pracowników konieczne stało się znalezienie zastępstwa zewnętrznego.

Praca tymczasowa już w początkowym stadium rozwoju okazała się również doskonałym rozwiązaniem dla przedsiębiorstw prowadzących działalność o charakterze sezonowym (sektor handlowy, rolniczy, turystyczny).

W Europie praca tymczasowa najwcześniej rozwinęła się we Francji, w latach 60 XX wieku. Jej rozwój spowodowany był poszukiwaniem alternatywy w zarządzaniu zasobami ludzkimi ograniczanymi przez restrykcyjne prawo pracy i silną pozycję związków zawodowych, które bardzo usztywniały relacje przedsiębiorstwo – pracownik i skutecznie wstrzymywały przedsiębiorstwa przed zatrudnianiem nowych pracowników, hamując ich rozwój.

Niezbędne okazały się rozwiązania umożliwiające przedsiębiorcom większą elastyczność w zatrudnianiu pracowników.

Tak jak w USA, najpierw praca tymczasowa wykorzystywana była najczęściej w branży handlowej lub jako forma zastępstwa podczas sezonów urlopowych.

W 1972 roku po raz pierwszy sformalizowano tę formę pracy.

W 1982 roku przepisy doprecyzowano i nadano ramy prawne ograniczające możliwości nadużyć.

W Polsce praca tymczasowa pojawiła się w połowie lat 90-tych, wraz z rozwojem działalności korporacji ponadnarodowych, które zaszczepiały kulturę organizacyjną, w tym formę zarządzania personelem, ze spółek-matek.